Czerpiąc inspirację z folkloru – koncert z cyklu Filharmonia w Królewskiej
17.05.2026, niedziela, godz. 18:00
Legnica, Sala Królewska Legnickiego Centrum Kultury, ul. Chojnowska 2
Czerpiąc inspirację z folkloru — koncert z cyklu Filharmonia w Królewskiej
Wykonawcy
Ruben Silva — dyrygent
Tomasz Marut — fortepian
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Dolnośląskiej
Program
Fryderyk Chopin — I Koncert fortepianowy e-moll op. 11
Antonín Dvořák — VIII Symfonia G-dur op. 88
Czas trwania: TBA
Ceny biletów: 40 / 20 / 5 zł*
*bilety w cenie 5 zł przysługują uczniom Szkoły Muzycznej — przy wejściu na koncert konieczne będzie okazanie legitymacji lub zaświadczenia ze Szkoły Muzycznej
O koncercie
I Koncert fortepianowy e-moll op. 11 skomponowany został przez Fryderyka Chopina w 1830 roku. Został zadedykowany pianiście i kompozytorowi Friedrichowi Kalkbrennerowi. Pierwsze wykonanie koncertu miało miejsce 11 października 1830 r. w Warszawie, solistą był sam Chopin. Paryska premiera odbyła się w 1832 r., gdzie utwór został owacyjnie przyjęty przez zachwyconą publiczność.
Zgodnie z praktyką stosowaną w koncertach komponowanych w stylu brillant, pod koniec I części koncertu nie pojawia się kadencja, bowiem wirtuozowski charakter całego utworu sprawia, że solowy popis staje się zbędny. Istotna rola przypada drugiej części koncertu, o charakterze nokturnowym. O II części „Koncertu e-moll” (Romanca) Chopin pisał:
„Adagio od nowego koncertu jest E-dur. Nie ma to być mocne, jest ono więcej romansowe, spokojne, melancholiczne, powinno czynić wrażenie miłego spojrzenia w miejsce, gdzie stawa tysiąc lubych przypomnień na myśli. Jest to jakieś dumanie w piękny czas wiosenny, ale przy księżycu.”
I Koncert fortepianowy nawiązuje do tradycji muzycznych XIX-wiecznej Europy, czerpiąc wpływy zarówno z epoki klasycznej, jak i romantycznej. Został skomponowany kiedy Chopin miał zaledwie dwadzieścia lat, co odzwierciedlało jego młodość. Ukończone w Warszawie wydanie tego utworu zaznaczyło rosnącą pozycję Chopina jako kompozytora wyjątkowego. Jego romantyczna wrażliwość połączona z tradycyjną formą koncertu wniosła świeże spojrzenie do klasycznego kanonu i nadała temu utworowi miano klasyki.
Największe znaczenie w twórczości Antonina Dvořaka mają jego utwory orkiestrowe, a zwłaszcza symfonie. Charakterystyczne jest to, że z dziewięciu symfonii, jakie napisał najbardziej znane są nie te, które oparł na folklorze czeskim poprzez wplatanie weń melodii ludowych i rytmów czeskich tańców, i dzięki którym stawiany jest obok B. Smetany, jako kompozytor narodowy.
Wszystkie symfonie charakteryzują się niezwykłym bogactwem melodycznym, widocznym także w VIII Symfonii G-dur op. 88. Jest to przykład doskonałej syntezy klasycznego układu części (z niewielkimi odstępstwami i swobodą w operowaniu formą) z romantyczną treścią.
Część pierwsza rozpoczyna się nieco elegijnym, marszowym tematem, który pod koniec rozwinie się w wirtuozowski popis całej orkiestry. Uspokojenie przynosi druga część, nastrojem przypominająca wolne ogniwo symfonii „Z Nowego Świata”. W trzecich częściach swych symfonii kompozytor zwykle wykorzystywał rytmy jakichś tańców – polki, furianta, lendlera, a tym razem oparł ten ustęp na motywach walca.
Jednak najbardziej zaskakujący w VIII Symfonii jest jej finał. Jest to jedyne w swym rodzaju połączenie kilku form w jedną całość. Odnaleźć tu bowiem można allegro sonatowe skrzyżowane z popularną formą ronda, a wszystko to ujęte zgrabnie w cykl wariacji.
VIII Symfonia Dvořaka powstała w zaledwie dwa miesiące i miała swoją premierę w lutym 1890 roku. Szybko zyskała przychylność czeskiej publiczności i w ciągu roku trafiła do Wiednia, gdzie również doceniono kunszt artysty.
Cykl koncertów Filharmonia w Królewskiej dofinansowano ze środków budżetu Samorządu Województwa Dolnośląskiego oraz objęto patronatem honorowym Marszałka Województwa Dolnośląskiego Pawła Gancarza.
